Günümüz teknolojik gelişmeleri, iş süreçlerini mekan bağımsız hale getirirken beraberinde “sürekli ulaşılabilirlik” adı verilen kronik bir sorunu da getirmiştir. Akıllı telefonlar ve anlık mesajlaşma uygulamaları aracılığıyla işçinin mesai saatleri dışında da işveren, iş arkadaşları veya müşteriler tarafından her an erişilebilir olması, çalışma ve dinlenme süreleri arasındaki sınırları muğlaklaştırmaktadır. Bu durum işçiyi psikolojik bir “alarm” durumunda tutarak strese, tükenmişliğe ve özel hayatın gizliliğinin ihlaline yol açmakta, dolayısıyla modern iş dünyasında “ulaşılabilir olmama hakkı” hayati bir gereklilik olarak karşımıza çıkmaktadır.
Avrupa Birliği genelinde ve özellikle Fransa, Almanya gibi ülkelerde bu hak, yasal düzenlemeler veya işveren uygulamalarıyla güvence altına alınmaya başlanmıştır. Fransa, 2017 yılında bu hakkı İş Kanunu’na ekleyerek öncü bir adım atmış; Almanya’da ise yasal bir zorunluluk olmasa bile birçok büyük şirket, mesai sonrası e-posta akışını kesmek gibi iç düzenlemelerle işçinin dinlenme hakkını koruma altına almıştır. Avrupa Parlamentosu’nun da bu hakkın Birlik düzeyinde tanınması yönündeki çağrıları, mesai sonrası dijital bağın kesilmesinin temel bir işçi hakkı olarak küresel ölçekte kabul görmeye başladığını göstermektedir.
Türk hukukunda ise ulaşılabilir olmama hakkına ilişkin henüz doğrudan ve müstakil bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. Mevcut durumda bu mesele, işçinin dinlenme hakkı, fazla çalışma ücreti ve işverenin işçiyi gözetme borcu gibi genel kavramlar üzerinden akademik düzeyde tartışılmaktadır. Ancak Türk çalışma kültüründeki hiyerarşik yapı ve iş güvencesi endişeleri, işçinin rızasını çoğu zaman tartışmalı hale getirmektedir. Bu nedenle, Türkiye’de dijitalleşmenin getirdiği bu olumsuz etkileri bertaraf etmek adına, sadece genel hükümlerle yetinilmeyip, mesai sonrası iletişimin sınırlarını net bir şekilde çizen emredici yasal düzenlemelerin hayata geçirilmesi elzemdir.
